Λί­γο πριν ξε­σπά­σει ε­πί­ση­μα η ε­πα­νά­στα­ση του ’21, αρ­χές του έ­τους, η οι­κο­γένεια των προ­κρί­των Νο­τα­ρά­δων, που δια­τη­ρού­σε στε­νές σχέ­σεις με τον Τούρ­κο διοι­κη­τή της πό­λε­ως Χου­σε­ΐν Κια­μίλ­μπε­η, α­ντι­δρού­σε έ­ντο­να στην ι­δέ­α της Ε­πα­να­στά­σε­ως. Έ­τσι, ο Σω­τη­ρά­κης Νο­τα­ράς, πα­ρά το γε­γο­νός ό­τι εί­χε ει­δο­ποι­η­θεί α­πό τον η­γού­με­νο του Α­γί­ου Γε­ωρ­γί­ου του Φε­νε­ού, Να­θα­να­ήλ, να μην υ­πακού­σει στην πρό­σκλη­ση των Τούρ­κων και να μην πά­ει στην Τρι­πο­λι­τσά, ξε­κινά για την πό­λη, ε­νώ ο Αν­δρί­κος Νο­τα­ράς, α­φού έ­στει­λε ε­πι­στο­λή στον Να­θα­να­ήλ, ό­που τον συμ­βού­λευε να ε­μπο­δί­σει κά­θε εκ­δή­λω­ση ε­πα­να­στά­σε­ως, δέ­χθη­κε να πά­ει ως ό­μη­ρος στον πύρ­γο του Κια­μήλ Μπέ­η.

Εν τω με­τα­ξύ, α­πό την αρ­χή του έ­τους, στο μο­να­στή­ρι του Α­γί­ου Γε­ωρ­γί­ου στο Φε­νε­ό, έ­χει συ­στα­θεί το αρ­χη­γεί­ο της Φι­λι­κής Ε­ται­ρεί­ας, υ­πό τον η­γού­με­νο Να­θα­να­ήλ, με τη συν­δρο­μή των η­γου­μέ­νων της Πα­να­γί­ας του Βρά­χου Νε­μέ­ας Δανι­ήλ Πα­μπού­κη και των Τα­ξιαρ­χών Αμ­βρό­σιο Σι­να­ΐ­τη. Στις συ­σκέ­ψεις, που σκο­πό εί­χαν την ορ­γά­νω­ση της ε­πα­νά­στα­σης, πή­ραν μέ­ρος οι ο­πλαρ­χη­γοί της Κοριν­θί­ας, Γκολ­φί­νος Πε­τι­με­ζάς, Α­να­γνώ­στης Κορ­δής, Χρή­στος Ζα­χο­λί­της, Α­ναγνώ­στης Μπε­λί­τσης, Α­να­γνώ­στης Μπι­σμπί­κης^ οι κλε­φτο­κα­πε­τα­ναί­οι σύ­ντροφοι του Κ. Κο­λο­κο­τρώ­νη, Α­να­γνώ­στης Οι­κο­νο­μό­που­λος, Πα­πα-Γε­ώρ­γιος Νί­κας αρχη­γός της Κα­στα­νιάς, Πα­πα-Θα­νά­σης Πι­τσού­νης αρ­χη­γός της Βό­χας, κα­πε­τάν Γιώρ­γος Δα­νό­που­λος της Νε­μέ­ας, Πα­να­γιω­τά­κης Γε­ρα­ρής της Ζά­χο­λης, ο η­γού­μενος του μο­να­στη­ριού του Προ­φή­τη Η­λί­α, Γερ­μα­νός και άλ­λοι φι­λι­κοί, ό­πως οι Οι­κο­νο­μαί­οι της Γκού­ρας, ο Σα­κελ­λά­ριος α­πό τα Κα­λύ­βια, ο Γε­ωρ­γά­κης Μι­χα­ήλ α­πό τη Σο­λυ­γεί­α.

Στις 14 Μαρ­τί­ου του 1821, στον Ά­γιο Γε­ώρ­γιο της Ζά­χο­λης έ­γι­νε πα­νη­γυ­ρι­κή δο­ξολο­γί­α και υ­ψώ­θη­κε η ση­μαί­α της Ε­πα­νά­στα­σης, με τα χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά σύμ­βο­λα της Φι­λι­κής Ε­ται­ρί­ας. Την ε­πο­μέ­νη, ο Γ. Δα­νό­που­λος, ο­πλαρ­χη­γός της Νε­μέ­ας, σκό­τω­σε στα Δερ­βε­νά­κια τον τά­τα­ρη της Κο­ρίν­θου, ε­νώ, ταυ­τό­χρο­να, ο Γκολ­φίνος Πε­τμε­ζάς σκό­τω­σε στο Λιό­ντι τον ει­σπρά­κτο­ρα του Κια­μίλ­μπε­η. Την ί­δια μέ­ρα, συ­γκε­ντρώ­θη­καν στην Πε­ρα­χώ­ρα οι Φι­λι­κοί πρό­κρι­τοι, στα Δερ­βε­νο­χώρια α­πο­φα­σί­στη­κε η ε­πα­νά­στα­ση και η συ­γκέ­ντρω­ση ο­πλο­φό­ρων στα Με­γά­λα Δερβέ­νια των Γε­ρα­νεί­ων. Εν τω με­τα­ξύ, στην ο­ρει­νή Κο­ριν­θί­α (Φε­νε­ό και Ζά­χο­λη) ε­πι­κρα­τού­σε α­να­βρα­σμός και τα ε­πα­να­στα­τι­κά ε­πει­σό­δια πύ­κνω­ναν.

Οι Κο­ρίν­θιοι ζή­τη­σαν, τό­τε, α­πό τους Κα­λα­βρυ­τι­νούς α­γω­νι­στές να στεί­λουν αρ­χη­γό, α­φού ο Πα­νού­τσος Νο­τα­ράς εί­χε αρ­νη­θεί να η­γη­θεί της Ε­πα­νά­στα­σης. Έ­τσι, στην Κο­ριν­θί­α κα­τέ­φθα­σαν οι Πε­τμε­ζαί­οι και ο Πα­πα­νί­κας και, α­φού συγκέ­ντρω­σαν ό­λους τους α­πο­φα­σι­σμέ­νους ά­ντρες, ξεσήκω­σαν την πε­ριοχή. Στις 27 του μη­νός άρ­χι­σε η πο­λιορ­κί­α των Τούρ­κων του Α­κρο­κο­ρίν­θου, των ο­ποί­ων ό­μη­ρος πα­ρέ­με­νε ο Αν­δρί­κος Νο­τα­ράς.

Εν τω με­τα­ξύ, οι Πε­ρα­χω­ρί­τες, που α­πό τις 23 Μαρ­τί­ου εί­χαν ε­πα­να­στα­τή­σει υ­πό το Γιάν­νη Χα­τζή Με­λέ­τη και εί­χαν στή­σει στρα­τό­πε­δο στην Πε­ρα­χώ­ρα, ήλ­θαν προς ε­νί­σχυ­ση των πο­λιορ­κού­ντων, ε­νώ οι Δερ­βε­νο­χω­ρί­τες στρα­το­πέ­δευ­σαν στο Ε­ξα­μί­λι, κλεί­νο­ντας έτσι τον Ι­σθμό και κα­θι­στώ­ντας την πο­λιορ­κί­α του κά­στρου α­κό­μη ι­σχυ­ρό­τε­ρη.

Στις 22 Α­πρι­λί­ου, ο Κε­χα­γιά­μπε­ης πέ­ρα­σε την έ­ρη­μη α­πό κα­τοί­κους Βό­χα, στρατο­πέ­δευ­σε στο Λέ­χαιο, ε­νώ στρα­τιω­τι­κά του τμή­μα­τα, πέ­ρα­σαν στις Κε­χρε­ές για να κυ­κλώ­σουν την Κό­ριν­θο. Η Νου­ρή Χα­νούμ, μη­τέ­ρα του Κια­μήλ, διέ­τα­ξε το θά­να­το του Αν­δρί­κου Νο­τα­ρά και η ε­ντο­λή της ε­κτε­λέ­στη­κε αμέσως. Ο Κε­χα­γιάμπε­ης κα­τά­φε­ρε, τε­λι­κά, να λύ­σει την πο­λιορ­κί­α, α­νέ­βη­κε στο κά­στρο στις 23 Απρι­λί­ου, ά­φη­σε ε­νι­σχύ­σεις, έ­κα­ψε την Κό­ριν­θο και προ­χώ­ρη­σε προς τον αρ­γολι­κό κά­μπο.

Η πο­λιορ­κί­α ε­πα­να­συ­στή­θη­κε, αλ­λά μέ­χρι το φθι­νό­πω­ρο πα­ρέ­μει­νε χα­λα­ρή και οι Τούρ­κοι πέ­τυ­χαν με ε­πι­θε­τι­κές ε­ξό­δους την εύ­ρε­ση τρο­φής. Στις 8 Ο­κτωβρί­ου, ο Νι­κό­λα­ος Χρι­στο­δού­λου Σο­λιώ­της διο­ρί­στη­κε νέ­ος αρ­χη­γός της πο­λιορ­κί­ας και η πρώ­τη του ε­πι­χεί­ρη­ση ή­ταν η κα­τά­λη­ψη του ο­χυ­ρού του Πε­ντε­σκου­φί­ου, α­πό ό­που μό­νο μπο­ρού­σε να προ­σβλη­θεί ο Α­κρο­κό­ριν­θος, ε­νώ α­πέ­κο­ψε τις α­νε­φο­δια­στι­κές ο­δούς των Τούρ­κων. Έ­τσι, η α­πελ­πι­σμέ­νη προ­σπά­θεια της 14ης Νο­εμ­βρί­ου για α­νε­φο­δια­σμό των έ­γκλει­στων, α­πέ­τυ­χε οι­κτρά, στοί­χι­σε μά­λι­στα στους Τούρ­κους πολ­λά θύ­μα­τα και βύ­θι­σε τους πο­λιορ­κού­με­νους στην α­πελ­πι­σί­α. Η έλ­λει­ψη τρο­φί­μων, οι ε­πι­δη­μί­ες που άρ­χι­σαν να τη συ­νο­δεύ­ουν, αλ­λά και η ψυ­χο­λο­γι­κή ε­πί­δρα­ση της πτώ­σης της Τρι­πο­λι­τσάς και της αιχ­μα­λω­σί­ας του Κια­μίλ­μπε­η, α­νά­γκα­σαν την Νου­ρή Χα­νούμ να ζη­τήσει α­πό τους Έλ­λη­νες, να φέ­ρουν το γιο της στο στρα­τό­πε­δο, για να συ­νεν­νο­η­θεί μα­ζί του την πα­ρά­δο­ση του φρου­ρί­ου.

Έ­τσι, ό­ταν, ο Υ­ψη­λά­ντης έ­λα­βε την πρό­σκλη­ση των Κο­ριν­θί­ων για να με­τα­βεί με τον μπέ­η στην Κό­ριν­θο, συ­γκά­λε­σε στις 10 Δε­κεμ­βρί­ου του 1821 συμ­βού­λιο με τα μέ­λη της Γε­ρου­σί­ας, ό­που α­πο­φα­σί­στη­καν οι βα­σι­κοί ό­ροι πα­ρά­δο­σης του φρου­ρί­ου.

Στις 12 Δε­κεμ­βρί­ου, ο Υ­ψη­λά­ντης με τους Πε­τρό­μπε­η, Κρεβ­βα­τά, Α­να­γνω­στα­ρά, Πα­πα­φλέσ­σα, Χρι­στό­που­λο και Κο­ρίν­θου Κύ­ριλ­λο έ­φτα­σε στην Κό­ριν­θο, ό­που ενώ­θη­κε με τον Κο­λο­κο­τρώ­νη, που ή­ταν ή­δη ε­κεί α­πό τις 9 Δε­κεμ­βρί­ου, ε­νώ στις 14 Δε­κεμ­βρί­ου έ­φτα­σε και ο Κια­μίλ­μπε­ης, ο ο­ποί­ος φαι­νό­ταν, πια, μάλ­λον α­πρόθυ­μος να πα­ρα­δώ­σει το κά­στρο, ε­νώ πα­ράλ­λη­λα αρ­νού­νταν να α­πο­κα­λύ­ψει πού ήταν κρυμ­μέ­νοι οι θη­σαυ­ροί του.

Αρ­χές Ια­νουα­ρί­ου του 1822, η πεί­να και οι κα­κου­χί­ες εί­χαν ε­ξα­ντλή­σει τους Τούρ­κους. Έ­τσι, στις 10 του μη­νός, Αλ­βα­νοί και Λα­λαί­οι έ­γκλει­στοι συμ­φω­νούν να πα­ρα­δώ­σουν τα ό­πλα τους και να φύ­γουν για τη Ρού­με­λη α­σφα­λείς. Με­τά α­πό αυ­τό, στις 14 Ια­νουα­ρί­ου, ο Κια­μίλ­μπε­ης α­να­γκά­στη­κε να πα­ρα­δώ­σει το φρού­ριο, χω­ρίς, ό­μως, να α­πο­κα­λύ­ψει πού εί­χε κρυμ­μέ­νους τους θη­σαυ­ρούς του.

Με­τά την πα­ρά­δο­ση του Κά­στρου, στην Κό­ριν­θο ε­γκα­τα­στά­θη­καν τα γρα­φεί­α της “Προ­σω­ρι­νής Διοι­κή­σε­ως” και η “Ε­θνι­κή βου­λή” στο μέ­γα­ρο του πρό­κρι­του και Γε­ρου­σια­στή Θε­ο­χά­ρη Ρέ­ντη, ε­νώ στο ί­διο μέ­γα­ρο έ­γι­ναν οι ε­γκα­τα­στά­σεις του πρώ­του Νο­μι­σμα­το­κο­πεί­ου και του πρώ­του Τυ­πο­γρα­φεί­ου, που τύ­πω­σε το Πρώ­το Σύ­νταγ­μα και την πε­ρί­φη­μη “Δια­κή­ρυ­ξη της Α­νε­ξαρτη­σί­ας”.

Τον Ιού­νιο του 1822, ο πα­σάς της Λά­ρι­σας Δρά­μα­λης, α­νέ­λα­βε να κα­τα­στεί­λει την ε­πα­νά­στα­ση. Έ­τσι, α­φού, κα­τά­φε­ρε να συ­γκε­ντρώ­σει 25.000 άν­δρες, στις 6 Ιου­λί­ου, χω­ρίς να συ­να­ντή­σει ι­διαί­τε­ρη α­ντί­στα­ση έ­φτα­σε στην Κό­ριν­θο και εκ­με­ταλλευό­με­νος τους κα­κούς χει­ρι­σμούς των Ελ­λή­νων, στις 8 Ιου­λί­ου έ­γι­νε κύ­ριος του Α­κρο­κο­ρίν­θου, ε­νώ στις 12 Ιου­λί­ου, α­φού ά­φη­σε λί­γους άν­δρες στο κά­στρο, έ­φθα­σε έ­ξω α­πό το Άρ­γος, προ­ε­λαύ­νο­ντας προς την Αρ­γο­λί­δα.

Τέ­λος του μή­να, ο Δρά­μα­λης, κου­ρα­σμέ­νος α­πό την πο­λιορ­κί­α του Άρ­γους, α­πο­φά­σι­σε να γυ­ρί­σει στην Κό­ριν­θο, προ­σπά­θη­σε, ω­στό­σο, να πα­ρα­πλα­νή­σει τους Έλ­λη­νες, πως πή­γαι­νε προς την Τρι­πο­λι­τσά. Ο Κο­λο­κο­τρώ­νης, ό­μως, δεν έπε­σε στην πα­γί­δα και ο­χύ­ρω­σε τα Δερ­βε­νά­κια, σί­γου­ρος ό­τι ο τουρ­κι­κός στρατός θα περ­νού­σε α­πό κει. Εν τω με­τα­ξύ, στο Α­γιο­νό­ρι εί­χε στρα­το­πε­δεύ­σει εκεί­νες τις η­μέ­ρες ο Νι­κη­τα­ράς και οι Φλεσ­σαί­οι. Την άλ­λη μέ­ρα το πρω­ί, οι σκο­πιές των γύ­ρω λό­φων ει­δο­ποί­η­σαν πως οι Τούρ­κοι κα­τευ­θύ­νο­νταν προς το Δερ­βε­νά­κι. Ή­ταν το με­ση­μέ­ρι της ί­διας μέ­ρας (26 Ιου­λί­ου), ό­ταν η ε­μπρο­σθοφυ­λα­κή της στρα­τιάς του Δρά­μα­λη έ­φτα­σε στο Πα­λη­ό­χα­νο και, α­φού ο Κο­λο­κο­τρώνης πε­ρί­με­νε να μα­ζευ­τεί ό­σο το δυ­να­τόν με­γα­λύ­τε­ρος ό­γκος του στρα­τεύ­ματος στα στε­νά, διέ­τα­ξε, γε­νι­κή ε­πί­θε­ση. Πα­νι­κό­βλη­τοι οι Τούρ­κοι προ­σπά­θη­σαν να ξε­φύ­γουν προς την πε­ριο­χή του Α­γί­ου Σώ­στη, ό­μως, ε­κεί βρέ­θη­καν ε­γκλω­βι­σμέ­νοι α­νά­με­σα στα πυ­ρά των Ελ­λή­νων, α­φού τους πε­ρί­με­νε ο Νι­κη­τα­ράς και σύμ­φω­να με τις μαρ­τυ­ρί­ες έ­γι­νε α­λη­θι­νή σφαγή. Η τρο­με­ρή κα­τα­στρο­φή α­νά­γκα­σε το Δρά­μα­λη να α­πο­συρ­θεί στην Τί­ρυν­θα, ενώ ο Νι­κη­τα­ράς με τον Πα­πα­φλέσ­σα πή­γαν στο Α­γιο­νό­ρι.

Τη νύ­χτα της 27ης προς 28η Ιου­λί­ου, ο Δρά­μα­λης α­πο­φά­σι­σε, μέ­σω της ο­δού του Α­γιο­νο­ρί­ου και κα­τό­πιν μέ­σω Κλέ­νιας, να φτά­σει στην Κό­ριν­θο. Το σχέ­διο του, όμως, δια­φο­ρο­ποι­ή­θη­κε και κι­νή­θη­κε προς το Στε­φά­νι κι α­πό κει προς τον Ά­γιο Βα­σί­λειο, για να χτυ­πή­σει το Νι­κη­τα­ρά, που ή­ταν πε­ρισ­σό­τε­ρο α­πο­μο­νω­μέ­νος. Ταυ­τό­χρο­να, στο δρό­μο του Α­γιο­νο­ρί­ου έ­στει­λε μι­κρή δύ­να­μη του στρα­τού, για να α­πα­σχο­λή­σει τους Φλεσ­σαί­ους να μην προ­στρέ­ξουν σε βο­ή­θεια του Νι­κη­τα­ρά. Με­τά α­πό μι­κρή υ­πο­χώ­ρη­ση του ελ­λη­νι­κού στρα­τού, ο Δρά­μα­λης στρά­φη­κε προς το στε­νό, που α­πό το Στε­φά­νι ο­δη­γού­σε στο Α­γιο­νό­ρι. Τό­τε, συ­νέβη η με­γα­λύ­τε­ρη κα­τα­στρο­φή των Τούρ­κων, α­φού ο Νι­κη­τα­ράς τους πρό­λα­βε και η στρα­τιά του Δρά­μα­λη βρέ­θη­κε α­νά­με­σα σε δύ­ο πυ­ρά. Ο Δρά­μα­λης μό­λις που κα­τά­φε­ρε να δια­φύ­γει στην Κό­ριν­θο.

Ο Κο­λο­κο­τρώ­νης με τους άλ­λους ο­πλαρ­χη­γούς α­πο­φά­σι­σαν, στις 30 Ιου­λί­ου, να πο­λιορ­κή­σουν το Δρά­μα­λη στην Κό­ριν­θο και να α­πο­κό­ψουν κά­θε έ­ξο­δό του, προς τη δυ­τι­κή Πε­λο­πόν­νη­σο ή προς τη Στε­ρε­ά. Η κα­τά­λη­ψη ε­πί­και­ρων ση­μεί­ων στο Σού­λι και στο Βα­σι­λι­κό, στον Ά­γιο Σώ­στη και στον Ά­γιο Βα­σί­λειο, στην Κλένια και στα Με­γά­λα Δερ­βέ­νια των Γε­ρα­νεί­ων, ορ­γα­νώ­θη­κε συ­στη­μα­τι­κά. Στις 7 και 12 Αυ­γού­στου ο Δρά­μα­λης, με­τά την με­ρι­κή α­να­σύ­ντα­ξη των δυ­νά­με­ων του, δοκί­μα­σε να σπά­σει τον κλοιό, κα­τευ­θύν­θη­κε προς το Κιά­το και το Βα­σι­λι­κό και στις 20 Αυ­γού­στου συ­γκρού­στη­κε με τους Έλ­λη­νες, λί­γο έ­ξω α­πό το Κιά­το. Η προ­σπά­θειά του α­πέ­τυ­χε, πα­ρά τις α­πώ­λειες που υ­πέ­στη­σαν οι Έλ­λη­νες, α­φού τότε φο­νεύ­θη­κε ο Α­να­γνώ­στης Πε­τμε­ζάς και ο δε­κα­ε­πτά­χρο­νος γιος του, Σω­τή­ρης. Νέ­α ε­πι­χεί­ρη­ση, του α­πελ­πι­σμέ­νου πια Δρά­μα­λη, προς την Κλέ­νια α­πέ­τυ­χε επί­σης, ε­νώ γύ­ρω στα τέ­λη Σε­πτεμ­βρί­ου, η τε­λευ­ταί­α του προ­σπά­θεια, προς τη Με­γα­ρί­δα, α­πέ­τυ­χε α­πό ξη­ράς και θα­λάσ­σης, ταυ­τό­χρο­να. Τέ­λη Ο­κτω­βρί­ου ή Νο­εμβρί­ου ο τούρ­κος Πα­σάς πέ­θα­νε α­πό τη λύ­πη του, ε­γκλω­βι­σμέ­νος στο κά­στρο του Α­κρο­κο­ρίν­θου.

Τα υ­πο­λείμ­μα­τα της με­γά­λης στρα­τιάς του Δρά­μα­λη (3.500 – 4.000 ά­το­μα) με ε­πι­κε­φα­λής τον Ντε­λή Αχ­μέτ πή­ραν τον πα­ρα­λια­κό δρό­μο Κο­ρίν­θου – Βό­στι­τσας για να φθά­σουν στην Πά­τρα. Στις 4 Ια­νουα­ρί­ου 1823 την πο­ρεί­α τους πα­ρε­κώ­λυ­σαν συ­στη­μα­τι­κά οι Ζα­χο­λί­τες με τον ο­πλαρ­χη­γό Π. Γε­ρα­ρή στη θέ­ση “Μαύ­ρα Λι­θά­ρια” και τε­λι­κά, συ­νερ­γα­ζό­με­νοι με τους κα­λα­βρυ­τι­νούς ο­πλαρ­χη­γούς, ε­γκλω­βί­σα­νε και ε­ξου­δε­τε­ρώ­σα­νε ο­λο­σχε­ρώς τους Τούρ­κους. Μό­λις 800 άν­δρες πε­ρι­σώ­θη­καν στα πλοί­α του Γιου­σούφ Πα­σά.

Αρ­χές Ιου­λί­ου του 1823, η πο­λιορ­κί­α του Α­κρο­κο­ρίν­θου συ­νε­χί­ζε­ται υ­πό τον Ιωάν­νη Νο­τα­ρά, μέ­χρι τον Ο­κτώ­βριο του ι­δί­ου έ­τους, ο­πό­τε οι έ­γκλει­στοι ζη­τούν τον Κο­λο­κο­τρώ­νη, για να δια­πραγ­μα­τευ­τούν την πα­ρά­δο­σή τους. Ο Α­κρο­κόριν­θος πα­ρα­δό­θη­κε ο­ρι­στι­κά στους Έλ­λη­νες το με­ση­μέ­ρι της 26ης Ο­κτω­βρί­ου 1823 κι έ­κτο­τε έ­μει­νε ελ­λη­νι­κός.

Το πρώ­το ε­ξά­μη­νο του 1824, η πο­λι­τι­κή κρί­ση που υ­πέ­βο­σκε α­πό την αρ­χή του Α­γώνα, ε­ξε­λί­χθη­κε σε εμ­φύ­λιο πό­λε­μο, με α­ντι­μα­χό­με­νους α­πό τη μί­α  τους ση­μα­ντι­κό­τε­ρους στρα­τιω­τι­κούς της Πε­λο­πον­νή­σου, με ε­πι­κε­φα­λής τον Κο­λο­κο­τρώνη και α­πό την άλ­λη τον κύ­κλο του Μαυ­ρο­κορ­δά­του. Έ­τσι, το Μάρ­τιο του ι­δί­ου έ­τους, οι Νο­τα­ραί­οι, Πα­νού­τσος και Ιω­άν­νης, πο­λιόρ­κη­σαν μα­ζί με άλ­λους οπλαρ­χη­γούς τον Α­κρο­κό­ριν­θο. Ο Γεν­ναί­ος Κο­λο­κο­τρώ­νης, που έ­τρε­ξε σε βο­ή­θεια του φρού­ραρ­χου Χε­λιώ­τη, δεν κα­τά­φε­ρε να προ­σφέ­ρει τα α­να­με­νό­με­να, α­φού οι πε­ρισ­σό­τε­ροι ο­πλαρ­χη­γοί του βρί­σκο­νταν σε μυ­στι­κές συ­νεν­νο­ή­σεις με τους Κου­ντου­ριω­τι­κούς και έ­τσι α­να­γκά­στη­κε να ε­πι­στρέ­ψει στο Κλη­μέ­ντι, ό­που εί­χε το στρα­τό­πε­δό του. Στις 19 Μαρ­τί­ου, με­τά α­πό τις α­σφυ­κτι­κές πιέ­σεις των πο­λιορ­κη­τών, ο Χε­λιώ­της πα­ρέ­δω­σε το Κά­στρο στους Νο­τα­ραί­ους, οι οποί­οι ό­ρι­σαν φρού­ραρ­χο τον Γ. Κί­τσο. Στο τέ­λος του ί­διου χρό­νου, Ρου­με­λιώ­τες, που υ­πό τον Γκού­ρα κα­τέ­βη­καν με­τά α­πό πρό­σκλη­ση του Κω­λέτ­τη στην Πε­λοπόν­νη­σο, διέ­πρα­ξαν α­γριό­τη­τες και λε­η­λα­σί­ες στην Κο­ριν­θί­α, κυ­ρί­ως στα Τρίκα­λα, σαν να ή­ταν ε­χθρι­κή χώ­ρα.

Εν τω με­τα­ξύ, με­σού­σης της δι­χό­νοιας και του αλ­λη­λο­σπα­ραγ­μού, στις 12 Φε­βρουα­ρί­ου του 1825, ο Ι­μπρα­ήμ Πα­σάς φτά­νει με τον Αι­γυ­πτια­κό στό­λο στη Με­θώ­νη και κά­νει α­πό­βα­ση. Λε­η­λα­τώ­ντας και κα­τα­στρέ­φο­ντας, προ­ε­λαύ­νει στην Πε­λο­πόννη­σο και α­να­γκά­ζει -ε­πι­τέ­λους- τους Έλ­λη­νες να μο­νιά­σουν, για να α­ντι­μετω­πί­σουν τον και­νού­ριο κίν­δυ­νο. Ο Κο­λο­κο­τρώ­νης ε­λευ­θε­ρώ­νε­ται α­πό τη φυ­λακή κι α­να­λαμ­βά­νει “Γε­νι­κός Αρ­χι­στρά­τη­γος της Πε­λο­πον­νή­σου”.

Ο Γέ­ρος του Μο­ριά, με το σύν­θη­μα “Τσε­κού­ρι και φω­τιά στους προ­σκυ­νη­μέ­νους”, α­ντι­δρά δυ­να­μι­κά και ε­γκα­θι­στά το κι­νη­τό Στρα­τη­γεί­ο του σε διά­φορα ση­μεί­α της Κο­ριν­θί­ας (στον Ά­γιο Γε­ώρ­γιο της Νε­μέ­ας, στο Ζευ­γο­λα­τιό της Βό­χας, στο Κλη­με­ντο­καί­σα­ρι, στην Κα­στα­νιά, στον Ά­γιο Γε­ώρ­γιο του Φε­νε­ού και στην Ζά­χο­λη) ε­φαρ­μό­ζο­ντας κλε­φτο­πό­λε­μο. Τα κο­ριν­θια­κά στρα­τεύ­μα­τα έ­χουν ο­χυ­ρώ­σει τα Δερ­βε­νά­κια, ε­νώ ο Α­κρο­κό­ριν­θος πα­ρα­μέ­νει στα ελ­λη­νι­κά χέρια. Ο Ι­μπρα­ήμ, ω­στό­σο, πέ­ρα­σε με τις στρα­τιές του α­πό τη Στυμ­φα­λί­α, το Φε­νε­ό και τη Ζά­χο­λη προ­κα­λώ­ντας με­γά­λες κα­τα­στρο­φές. Μά­λι­στα, το 1826, ά­ντρες του Ιμπρα­ήμ προ­ερ­χό­με­νοι α­πό το Φε­νε­ό και κα­τευ­θυ­νό­με­νοι προς το Δερ­βένι, πυρ­πό­λη­σαν τη Ζά­χο­λη.

Τε­λι­κώς, με­τά τη ναυ­μα­χί­α του Ναυα­ρί­νου, τον Ο­κτώ­βριο του 1827, η στρα­τιά του Ι­μπρα­ήμ δια­λύ­θη­κε και η Πε­λο­πόν­νη­σος, μα­ζί και η Κο­ριν­θί­α, α­πε­λευ­θε­ρώ­θηκαν ο­ρι­στι­κά και α­πε­τέ­λε­σαν τον πυ­ρή­να του πρώ­του ελ­λη­νι­κού κρά­τους, του ο­ποί­ου η α­πό­λυ­τη α­νε­ξαρ­τη­σί­α α­να­γνω­ρί­στη­κε, ε­πί­ση­μα, στις 22 Ια­νουα­ρί­ου του 1830, με το πρω­τό­κολ­λο του Λον­δί­νου.

Related Posts

admin
October 30, 2020
Κάθε καλοκαίρι διοργανώνονται μια σειρά από εκδηλώσεις για τους πολίτες και τουςεπισκέπτες του ...
admin
May 27, 2020
Κάθε καλοκαίρι διοργανώνονται μια σειρά από εκδηλώσεις για τους πολίτες και τουςεπισκέπτες του ...
admin
May 27, 2020