Ορος Κυλληνη
No data
description

Το όρος της Κυλλήνης, η «Ζήρεια» όπως συνηθίζουν να την ονομάζουν οι ντόπιοι, έχει στενά δεμένη την ιστορία του με το θεό Ερμή. Σ’ ένα σπήλαιο της Κυλλήνης, λέει ο ομηρικός ύμνος, που είναι αφιερωμένος στον Αργεϊφόντη, η αρχαία νύμφη, η Μαία, έφερε στον κόσμο τον καρπό του έρωτά της με τον πατέρα των Θεών και των Ανθρώπων, το Δία.
Η Κυλλήνη, με τις δύο κορυφές της, αποτελεί ένα ομαλό και κατάφυτο όρος και προσεγγίζεται από τρία βασικά σημεία, από τη Γκούρα, κεφαλοχώρι του πρώην Δήμου Φενεού, το χωριό Κυλλήνη, στην περιοχή Στυμφαλίας και τα Τρίκαλα του Δήμου Ξυλοκάστρου-Ευρωστίνης.
Η Κυλλήνη πήρε το όνομά της από το «κύλλος» (λάκκα), γέννησε ένα θεό και δημιούργησε έναν άγιο μέσα στις «λάκκες» τα σπήλαια της, τη φιλόξενη αγκαλιά της, που συνεχίζει να χαρίζει ζωή και δροσιά στους επισκέπτες της. Στο οροπέδιο του βουνού υπάρχουν δύο ορειβατικά καταφύγια, ενώ προσφέρονται και πολλά μέρη για κατασκήνωση.
Εδώ φτιάχτηκε η πρώτη λύρα, όταν ο Ερμής με το καβούκι μιας χελώνας και τα νεύρα ενός βοδιού, κατασκεύασε το πρώτο μουσικό όργανο στον κόσμο, το οποίο στη συνέχεια χάρισε στο Απόλλωνα. Εδώ γεννήθηκαν και οι Πλειάδες, μία εκ των οποίων ήταν και η Μαία, μητέρα του Ερμή. Οι Πλειάδες μεταμορφώθηκαν σε αστερισμό από τον Δία, στη γνωστή σε όλους μας «Πούλια», για να γλιτώσουν από το κυνήγι του Ωρίωνα, ο οποίος ήθελε να τις κατακτήσει.
Το βουνό χωρίζεται σε δύο συγκροτήματα με την ψηλότερη κορυφή να φτάνει στα 2.374 μέτρα.

Κορυφή: Μεγάλη Ζήρεια (η ονομασία Ζήρεια προέρχεται από σλαβική ρίζα που σημαίνει «βελανίδι», βλ. κροατικά žir, σερβικά Жир) είναι το δεύτερο υψηλότερο βουνό της Πελοποννήσου και βρίσκεται κατά το μεγαλύτερο μέρος της στον νομό Κορινθίας. Το ύψος της είναι 2.374 μέτρα. Η Κυλλήνη περιβάλλεται από τα Αροάνια στα δυτικά, τον Ολίγυρτο στα νότια ενώ βόρεια καταλήγει στον Κορινθιακό κόλπο.

Τον ορεινό όγκο «διχοτομεί» η χαράδρα της Φλαμπουρίτσας, καταφύγιο της άγριας ζωής.

Η Κοιλάδα της Φλαμπουρίτσας, ενταγμένη στο δίκτυο Natura 2000, χωρίζει το βουνό σε δύο διακριτούς όγκους, τη λεγόμενη Μεγάλη Ζήρια (όπου και η υψηλότερη κορυφή 2.374 μ.) και τη Μικρή Ζήρια (2.117 μ). Η έντονη βιοποικιλότητα της κοιλάδας την καθιστά πυρήνα της ευρύτερης περιοχής. Εκεί πηγάζει ο ποταμός Σύθας που χύνεται στη θάλασσα του Ξυλοκάστρου. Παντού υπάρχουν ρυάκια και νερά που αναβλύζουν κάτω από αιωνόβια δέντρα και χάνονται σε υπόγειες απορροές. Στη Κοιλάδα της Φλαμπουρίτσας βρίσκει καταφύγιο ένας σημαντικός αριθμός ευαίσθητων ειδών όπως ο χρυσαετός, ενώ οι αλεπούδες, οι νυφίτσες, τα κουνάβια, οι ασβοί, οι σκαντζόχοιροι, οι λαγοί, οι πέρδικες και οι τυφλοπόντικοι είναι μερικοί από τους συνήθεις κατοίκους της. Η περιοχή χαρακτηρίζεται από ορεινά μεσογειακά χέρσα εδάφη με ακανθώδεις θάμνους, απόκρημνα βράχια, σπήλαια, δάση πλατάνου και κωνοφόρων και εξαιρετικά πλούσια και σπάνια χλωρίδα με 100 είδη φυτών.

Αριστερά προς το οροπέδιο βρίσκεται το μεγάλο ορειβατικό καταφύγιο του βουνού και λίγο πιο νότια ένα μικρότερο. Ο χώρος είναι ιδανικός για τους λάτρεις της πεζοπορίας.
Η περιοχή χαρακτηρίζεται από ορεινά μεσογειακά χέρσα εδάφη με ακανθώδεις θάμνους, απόκρημνα βράχια, σπήλαια, δάση πλατάνου και κωνοφόρων και εξαιρετικά πλούσια χλωρίδα με 100 είδη φυτών μερικά από τα οποία ενδημικά του όρους.
Το υψόμετρο επιτρέπει την ανάπτυξη ορομεσογειακής ζώνης πάνω από τα 2000μ. Τα δάση των ορεινών κωνοφόρων σχηματίζουν μια εκτεταμένη ζώνη που αρχίζει από τα 1.000 και φτάνει στα 2.000 μέτρα. Μαύρη πεύκη, βουνοκυπάρισσα, αγριοκορομηλιές, σφενδάμια μεταξύ 1350-1650 μέτρα.
Μεταξύ 600-1.000 μέτρων τα δάση των φυλλοβολων δρυών σχηματίζουν μια ιδιαίτερη ζώνη. Αείφυλλα και σκληρόφυλλα, δενδρώδη και θαμνώδη παρατηρούνται σε υψόμετρο 850-1000 μ. σε θέσεις ανατολικού κυρίως προσανατολισμού, σε εδάφη μέτριας και υψηλής κλίσης Σε υψόμετρο μεταξύ των 100-550μ. σχηματίζονται πευκώνες, από χαλέπιο πεύκη και αγριελιές. Τα φρύγανα καταλαμβάνουν τα κατώτερα και μεσαία τμήματα των προπόδων του όρους από το επίπεδο της θάλασσας μέχρι τα 800 – 900μ. Ασπρολαδανιές, ασπάλαθοι, αστοιβές κ.α. ενώ ανάμεσα στους θαμνώνες αναρίθμητα μικρά φυτά, ανεμώνες, κυκλάμινα, γεράνια, κρίνοι, κρόκοι, κ.α.
Η έντονη διάβρωση των κορυφών της από το νερό είναι φανερή από τις πολλές δολίνες, στις οποίες οφείλει το αρχαίο όνομα της (Κυλλήνη ή Κύλλος χώρος ή λάκκα). Διασχίζεται από πολλούς εποχιακούς χείμαρρους και ρέματα. Στις καταπράσινες όχθες τους βρίσκουμε πλατάνια, αρμυρίκια, βουνοϊτιές, ασημοϊτιές και βατομουριές. Ενώ στις απότομες πλαγιές, στις σχισμές των βράχων παρατηρείται βραχόφιλη βλάστηση, ασπερούλες, καμπανούλες και άλλα φυτά, πολλά από τα οποία είναι ενδημικά του όρους και σπάνια.
Στην Κυλλήνη έχουν καταγραφεί και αναγνωριστεί πάνω από 10 τύποι οικοτόπων, ιδιαίτερα αξιόλογοι για τον ελλαδικό και ευρωπαϊκό χώρο.
Η γεωγραφική θέση της Κυλλήνης, οι ιδιόμορφες γεωλογικές και κλιματικές συνθήκες της, σε συνδυασμό με τον έντονο διαμελισμό της σε πολλές κορυφές, χαράδρες, χείμαρρους και οροπέδια, έχουν δημιουργήσει μία ποικιλία οικολογικών συνθηκών, ιδανικών για την ανάπτυξη πολλών και διαφορετικών φυτών. Χαρακτηριστικός του σημαντικού χλωριδικού της πλούτου, είναι ο μύθος για το «μώλυ», το μαγικό βότανο, που έδωσε ο Ερμής στον Οδυσσέα, για να γλιτώσει από τα μάγια της Κίρκης.

Βόρεια της Μεγάλης Ζήριας βρίσκεται μεγάλο οροπέδιο στα 1.500-1.600 μ., γνωστό και ως Κάμπος της Ζήριας. Στις υπώρειες της Κυλλήνης βρίσκονται και δύο λίμνες, η τεχνητή λίμνη Δόξα και η λίμνη Στυμφαλία η οποία αποτελεί σημαντικό υγρότοπο. Στο οροπέδιο απαντώνται εποχικές λίμνες, με γνωστότερη τη Λίμνη του Δάσιου, σε υψόμετρο 1.500 μ. Η Κυλλήνη καλύπτεται από δάση μαυρόπευκου και ελάτης που ανέρχονται μέχρι τα 1.800 μ, αλλά οι κορυφές της είναι ως επί το πλείστον γυμνές.

Amenities
Data not found.
Video
FAQ
Review
Detail info
Website
Email
No data
Phone
KeywordNo data
Featured Listing
ΑΞΙΟΘΕΑΤΑ
Περαχώρα
Ο Φάρος Μελαγκάβι ή Ηραίο χτίστηκε το 1897, βρίσκεται στην χερσόνησο ...
No data
Closed Now